Bir yutkunmanın içinde...




biR yutkunmanın içinde bin asıRLık hikaye waRdıR..heRkes aynı acıyLa sınanmaz..bazıLaRının gücü, bazıLaRının umudu, bazıLaRının inancı, bazıLaRının cesaReti waRdıR..ama özünde hepsi koRkaR!..we iLginçtiR en çok kendi özünden koRkaR insan..kim oLduğundan, onunLa ne yapacağından..yine daha çok ‘biLmediğinden..’ koRkuyoRum dediğin, koRktuğun ne waRsa deRinine git, ne kadaR içeRde de oLsa sakLanamaz senden, çünkü geRçektiR..oRadadıR...koRktuğun biLmediğindiR esasında, ziRa biLdiğinLe ne yapacağını ya da ne yapmayacağını biLiRsin..kaRanLığı üRkütücü yapan şey buduR işte, oRada neyin gizLendiğini biLemezsin, göRemezsin..o muamma, o köRLük sana koRkman için göRkemLi biR neden yaRatıR..sende o koRkunun içinde, o soRu işaRetiyLe, neyden kaçtığını, neReye sakLandığını, ne kadaR bekLeyeceğini biLmeden öyLece kaLakaLıRsın..bazıLaRı gözLeRini kapatıR, bazıLaRı eL yoRdamıyLa kuRtuLmaya çaLışıR, bazıLaRı duaya saRıLıR, bazıLaRı siLahLaRa..hepsi de aynıdıR!...ayRı yoLLaRdan aynı noktaya waRıR..koRkunun kRaLLığına!..

hatta biR kawgayı eLe aLaLım.o kawganın içinde siLahLa tezahüR eden hepsinden daha çok koRkuyoRduR..oysa biz siLah taşımayı, taşıyanı cesaRetLe ödüLLendiRip, mahaRet sayıp, o makineye saygı duyduğumuz biR dünyanın kendini yetim bıRakmış çocukLaRıyız..fRiedrich nietzsche ‘tanRı öLdü!..tanRı öLdü!..onu öLdüRen biziz!..’ deRken ahkam kesmiyoRdu..

kendi doğumunu henüz geRçekLeştiRmemiş koca biR insan yığının oRtasında biR dünya..daha öLmedik diyenLeRin daha yaşamadığı..daha bitmedi diyenLeRin, daha başLamadığı..çaResizLiğin, muhtaç oLmanın, kendine acımanın (ki acıdığı kendisi biLe değiL) iLgi çektiği, şatafatın, yaLanın, intikamın, küfRün, etiketin saygı göRdüğü biR dünya haLa dönüyoRsa, dewRiLmemişse daha üstümüze, yıkıLmamış, yok oLmamış, yanmamışsa haLa kıyamet kıyamet..umut waRdıR..sen hiç kimseye, hiçbiR şeye inanmıyoRsunduR aRtık ama, o sana inanıyoRduR da dönüyoRduR..bak bunu hatıRLa!

yas tutmayı weyahut kutLamayı öğRendiği gün büyüyecek insan..koRkmaktan koRkmamayı öğRendiği gün de, yüRüyecek..kendi adıma, kendime giden yoLda, kendimLe, kendime yüRüdüğüm heR adım, heR anı, heR hikaye, heR deneyim için teReddütsüz şunu ifade edebiLiRim;

daha çok yoLum waR..ne kadaRsa o kadaR, neReye kadaRsa oRaya kadaR..

sınanacaksın güzeL kaRdeşim, aşkLa, ateşLe, yokLukLa, hastaLıkLa, öLümLe, sawaşLa, ihanetLe, metanetLe.. senin waRLığın başLıbaşına biR Lütuf güzeL kaRdeşim..sana bahşediLen we sana bahşediLenLe ne yapacağına senin kaRaR weReceğin eşsiz biR Lütuf..haLa kuLLanabiLiyoRsan biR omuRga eksenin waR senin..tesLimiyetin çaResiz esaRetiyLe süRün diye değiL, iRadenin hüR kaRaRıyLa yüRüyebiL diye senin..gökyüzü heR sabah başka biR Resim çiziyoR, doğa heR gün yeniLiyoR kendini..kuşLaR heR gün başka şaRkıLaR söyLüyoR, RüzgaR heR gün başka yöne doğRu esiyoR, dağLaR biLe yeRinden oynuyoR, yeRküRe haReket ediyoR, yıLdızLaR, o koca gezegenLeR..kendi eLinLe icat ettiğin makineLeR biLe geLişip değişiyoR, ektiğin tohum, tohumun büyüdüğü topRak, o topRaktan fiLizLenen çiçeğin özünden besLenen aRı, çüRüyen yok oLan biR şeyin içinde diRiLen LaRwa, göRdüğünde ezip yok ettiğin kakaLak biLe yoktan waR ediyoR kendini.. ‘senin dışında’ heRşey akıyoR, çağLıyoR, ışıLdıyoR, yeniLeniyoR..gözünün önünde oLuyoR hepsi, taşıdığın iskeLetin, uzuwun, oRganın, seni saRan damaRın, o damaRın içinde gezinen kanın hücResi biLe anbean değişiyoR, geLişiyoR, dönüşüyoR..sen oRdayken üsteLik..için, dışın, sağın, soLun, önün, aRkan bütün ewRen ebeLiyoR seni..neden bitmiyoR bu köR ebeLik?..

zihnin nasıL heybetLi biR LabiRentse kayboLduğun, kaLbin o heybeti tek ceLsede yeRLe biR edecek güçte muazzam biR pusuLa.. 

bak bunu canında sakLa!..

 

saygıLaRımLa

moksha

 

 

 


İlgili Etiketler

İlgili etiket bulunamamıştır.